Bıraktım. Bıraktım. Hepsini, kendi ve benim dünyamı anlamaları için bıraktım. Ama hiçbiri kendi dünyalarını anlayamadı.

Beni yaşamcıl kılmakla en büyük ölümlerin en derin acılarını bana vermemiş mi bu insan olma çabası?

Hiçbir kent bilmiyorum ki, ne gecesi ne gündüzü bu denli benden ayrı olsun. Bu denli beni bıraksın. Bir tozdan öte.

Birdenbire çok yorulduğumu, taşıyamayacağım kadar yaşantı üstlendiğimi ölürcesine algıladım.

Her sabah yepyeni bir dünyaya kalkıyorum. Her akşam dünyanın bütün yorgunluk, acı ve çelişkileriyle dayanamaz duruma geliyorum.

Nihayet yağmur başladı. Bu sabah artık yağmuru neden bu kadar çok sevdiğimi anladım . Ağlayan bir yüreğe benzediği için.

Şunu öğrenmelisin: Sen hiçbir işe yaramaz değilsin. Seni senden çalan toplumdur.

İnsanın kendi dünyası dışında yaşayacağı bir dünya yoktur.

İnsanın başkalarına söyledikleri, kendi duymak istedikleridir. Yazdıkları, okumak istedikleridir. Sevmesi, sevilmeyi istediği biçimdedir.

Işık var. Kitaplar var. Ben varım. Dünyam var.

Hayatta her şeye sahip olamayız. Ama hepimiz hayattayız, önemli olan da bu.

Hepimizin açması gereken yedinci bir mühür, bizi bekleyen bir kader, yolumuzun sonunda bir kıyamet var. Ne kadar başarı elde edersek edelim, ne zaferler kazanırsak kazanalım, ne fetihlere imza atarsak atalım, son istasyonda bize ayrılmış hep bir yenilgi saklıdır. Eğer şanslıysak ve uğraşır didinirsek, çok güzel bir hayatımız olabilir, hatta gerçek bir mutlu anlar silsilesi bile yaşayabiliriz ama ne yaparsak yapalım, ne denersek deneyelim, ne söylersek söyleyelim önünde sonunda bizi hep o umutsuz ve son bir yenilgi bekler.

Meryem elleri dizlerinin arasında, kanepede yattı, camın önünde girdap gibi dönen, çevrilen tipiyi seyretti. Aklına Nana'nın bir keresinde söylediği bir şey geldi; her bir kar tanesinin, dünyanın bir yerinde haksızlığa uğrayan bir kadının ağzından dökülen bir ah olduğunu. Bütün bu iç geçirmeler gökyüzüne yükseliyor, bulutlar halinde toplanıyor, sonra minicik parçalara bölünüp sessizce aşağıya, insanların üstüne yağıyordu.
Bizim gibi kadınların neler çektiğinin göstergesi, demişti. Başımıza gelen her şeye nasıl sessizce katlandığımızın.

Odamda tek başıma olmayı diledim; kitaplarımla baş başa, bu insanlardan uzakta!

Değil mi ki yaşam bir yerde ölümle -yani yoklukla- sonuçlanıyor, öyleyse nedir bu didinip durma, bu yedim-içtim, aldım-verdim, benim-senin kavgasının anlamı?