Her yıl iki milyon kadın hiç kimsenin umurunda olmadan erkek barbarlığının kurbanı oluyordu. Bu dünyanın da umurunda değildi. Bütün dünya onlara arkasını dönmüştü.

Sevgi kuş misaliydi; bazen bir kanat çırpışıyla geldiği gibi, yine bir kanat çırpışıyla gidiyordu.

Dünya sönüyor yokluğunda,
Gömüldüğüm karanlık ne geceye benziyor ne ölüme.

Bana her sözün bir armağan gibi, hep her an uyanılacak bir düş gibi geliyor yanyanalığımız, bir düşün huşusu ve güzelliğinin yanı sıra, geçiciliği ve kırılganlığı.

İnsan ikiye yarılmaz, insan yarılır içinden, geçmişinde türlü kılığa bürünmüş her yaş ve acıdan türlü çeşit kendi fışkırır.

Tarih, insan kitlelerini hayvan sürüsü olmaktan ya da çalışkan bir karınca yuvası (Ameisenvolker) şeklinden çıkararak, uygun ve mutlu bir hayat oluşturan milyonlarca sanatkâra çevirmenin yollarını, devlet yaşamının nasıl güçlendirileceğini, halkın nasıl eğitileceğini gösteren bir bilimdir.

Başkalarının topraklarını zorla alan komutanlardan, niçin bu kadar büyük bir saygıyla söz edildiğini anlayamıyorum. Büyük İskender, Anibal, Sezar, Yarlman, Napoleon ve daha bunlar gibi binlerce komutan, yabancıların topraklarını yağma etmekten başka ne yapmıştır? Bu istilalar sonunda büyük devletler meydana gelmişse de halk, ihtiyaç içinde açlıktan ölüyor. Milyonlarca insan cahil kalıyor. Her yerde içki, hırsızlık, eğlenceye düşkünlük, kavga, karşılıklı nefret... Herkes birbirine küfrediyor. Babasının zenginliği veya okul diploması sayesinde, halkın yuvarlandığı kokmuş bataklıkta, sağlam bir toprağa ayak basanlardan her biri, milyonlarca vatandaştan birini bile karanlıktan kurtarmak için kılını kıpırdatmıyor. Bunlar cahil, sarhoş ve aç halktan oluşmuş bir devletin bataklık bir zemin üstüne taştan yapılmış yüksek bir kuleye benzediğini unutuyor veya hatırlamak istemiyor. Tarih, kaç kez bu gurur anıtı kahramanlara ibret dersi verdi? Kaç kez hatalarını başlarına kaktı? Hilekâr Metternichlerin kurdukları binalar birer vuruşla yıkılmadı mı? Tarih, bunları çocukların mukavva kutulardan yaptıkları oyuncaklar gibi yıktı ama bunlar hiç kimseye bir ibret dersi olmadı. Politikacılar, eski gasp ve yağmacılık oyununa devam ediyor hâlâ. Hep devletin sınırlarını genişletmeye uğraşıyor ama genişletilen sınırlar içindeki düşünceyi, vicdanı yükseltmeyi düşünmüyorlar.

Ülkenin büyük bir kısmının böyle cehalet içinde kalmasına katlanmak ayıp, uygarlık nurlarıyla ışıklanan her insanın buna ilgisiz kalması, bir cinayettir. Devlet denilen şey, yukarı katları geniş pencereli, yüksek tavanlı, bol havalı ve aydınlık; aşağı ve bodrum katları ise karanlık, rutubetli, dar ve penceresiz bir şato değildir. Memleket halkının en kalabalık ve asıl kesiminin kültürden yoksun bırakılması, bir cinayettir. Bu, devletin kendi kendini yıkması, yağma etmesi demektir.

Halk için yüreği sızlayan ve okuma yazma bilen herkes bu kitapları okumalı. Bu kitaplar, körlerin gözlerini açar, ruhu tamamen körleşmemiş kimseyi utancından kızartır.

İstediğiniz kadar mükemmel anayasalar yapın. Özgürlükler alanında da halka dilediğiniz kadar haklar tanıyınız. Sosyalizmin veya liberalizmin sihirli gücüne dilediğiniz kadar inanın. Eğer çocuklarınız gerektiği şekilde eğitim almazlarsa hayata bir hiç olarak atılırlarsa, yasalar ve bütün sosyal haklar var olmasına rağmen toplumsal hayat yine de sönük ve ruhsuz olacaktır.

Bu nesilden gelen memurlar bencil ve uyuşuk, devlet adamları ise politik madrabaz olurlar.
Politikacılar, çıkar peşinde koşar.
Okullar yeni neslin bilincini körelten ve kalbini karartan birer karanlık mağara olur.
Basın, sokak kadınlarının albümlerine döner.

Hazlar bizim için yaratılmış değildir; biz sırtımızdaki yükü mezara kadar taşıyacağız.

Yaşamış olduğu her şey, sevmiş olduğu her şey, ufalanarak ve kömürleşerek, kayıtsızlığın o ılık külleri içine düşmeden önce için için tutuşan bu alevin ortasından geçiyor ve kara kara, duman çıkara çıkara yanıyordu.

Ama benim halkım beni seçti. Beni ben yapan onlar, isterlerse alaşağı da ederler.

Hayatında bir kez olsun savaşta bulunmamış ama savaş hakkında her şeyi bilen adamlardan bıktım.

İnsanlar fethedilmekten hoşlanmazlar, efendim, bunu kabul etmezler. Özgür insan savaş çıkaramaz ama savaş başlamışsa yenilgiye rağmen savaşmaya devam eder. Sürü insanları, bir liderin takipçileri, bunu yapamaz, bu yüzden de muharebeleri sürü insanları, savaşları özgür insanlar kazanır. Siz de bunun böyle olduğunu göreceksiniz, efendim