Yerde yatan cesede koştu ama askerlerin engeline takıldı. Cafer onlarla mücadele ederken
acımasız komutan emir verdi “ Benzin dökün”
Cafer ne kadar bağırsa da kendini yırtsa da nafile, Caferi’ çok sıkı tutuyorlardı.
Halkta derin bir sessizliğe bürünmüştü. Askerlerden biri aldığı emiri gerçekleştirdi. Yerde bir
istiklal güneşi gibi yatan Ömer Baba ve beraberinde yanı başında duran Kuran, bayrak ateşler
içinde kaldı.
Cafer sadece izliyordu ve de Elinden bağırmaktan ve Ağlamaktan başka bir şey gelmiyordu.
Dedesinin yüzü iyice kül olmadan son kez baktı.
Ne de güzel gitmişti ölüme gülerek. Ya yanlarındaki şanlı bayrak ve Kur'an-ı Kerim'e ne
demeli ? ikisi de ne muhteşem idi ama dokunmalarına bile izin verilmiyordu. Hatta
gördükleri yerde topluyorlardı. En çok da elinden başka bir şey gelmemesine, bu zulme şahit
olmalarına kızıyordu.
Çinli komutan tekrardan bağırdı.
“Bana bakın lan böcekler Bir daha böyle kahramanlık yapmaya Kalkan olursa hepinizi
yakarım ! lan sizi silip süpürmem bir saatimi almaz! Bir daha böyle şeyler yapmaya Kalkan
olursa hepinizi prangaya vururum! Akıllı olun.”
Ömer Babanın cesetiyle Kur'an da Bayrak da cayır cayır yanarken askerler ve komutan
halkın bu çaresiz üzgün hallerini izlemekten çok zevk alıyorlardı. Cafer öfkeyle yerinden
kalktı.
“savunmasız çaresiz insanlara böyle yapmak kolay. Azıcık erkekliğin varsa karşıma çıkar
benimle dövüşürsün!” diye haykırdı. Komutan Cafer'in Bu meydan okuması karşısında
öfkelense de gururlu ve egoist olduğu için gururuna yedirememişti.
Meydan okumasını kabul edip ona haddini bildireceğim diye düşünüyordu
“Kabul!”dedi.
Komutan belindeki silahı çözdü, yere bıraktı. Başını örten şapkayı da sol eliyle bir hamlede
çıkardı. Kendisine meydan okuyan Cafer'e küçümseyerek bakıyordu. Cafer de bu insafsız
komutanla dövüşmek için can atıyordu. İçindeki nefreti, kini, üzüntüsü her şeyi daha tazeydi.
Cafer daha fazla ağlayarak bu kansızları sevindirmeyeceğim diyordu kendi kendine. Onlar
üzerime geldikçe daha fazla kahkaha ile güleceğim diyordu. Kendi içinde kurduğu
mahkemesinde bir yol aradı hesap sormak için. Bir gün tüm bunların hesabını soracaktı. Bu
uğurda Ölmeye bile razıydı.
Komutan bir süre daha bekledi. “ Ne o böcek korktun mu yoksa ?”
Bunu duyan Cafer ;
“Senden korkan senin gibi olsun lan şerefsiz” Cafer’i bırakan askerler gerçekleşecek olan
dövüşü izliyorlardı. Halk da pür dikkat kesilmişti.
25 yaşında Civan gibi olan bu genç delikanlıyı Zalimlere nasıl kafa tuttuğunu hayretler içinde
izliyorlardı.

Komutan “Ne oluyor lan burada ?” diye gürledi. Asker titrek bir sesle konuştu. “Sabah ki
ezan sesini duyduktan sonra bunları zor zapt edemiyoruz.” diye cevap verdi.
“ Ha şu mesele. Ahmaklar sürüsü Siz kimsiniz de bize meydan okuyorsunuz?
Aradan beklenmedik bir ses yükseldi.
“Biz zamanında 7 düveli Dize getirmiş Ayrıca siz Çinlileri de defalarca bozguna uğratan bir
milletin torunlarıyız.”
Komutan duyduğu cevap karşısında afallamıştı.
“Kim ulan o sözü söyleyen erkek? Ortaya çıksın da boyunun ölçüsünü görelim.!” diye
haykırdı, Sinirden küplere binmişti.
Ortaya uzun boylu, kalıplı, düz saçları olan Geniş omuzları, hafif göbekli biraz da kalın kolları
sahip beyaz tenli Bir yiğit çıktı. “ Ben” dedi daha da gür sesle . Kalabalığın ve askerlerin
bakışları onu buldu. Bunu söyleyen Cafer’di. Dedesinin ezan sesini duyar duymaz O da
koşmuştu sokağa ama askerler geçmelerine izin vermemişti. “ Ah dedem” demişti içinden.
“ keşke beni de uyandırsaydın beraber gitseydik şehadete.” diye düşündü. Bir vedayı bile
gerçekleştirememişlerdi. Öfkelendi içten içe kendine. Sabah uyanabilseydi belki de her şey
daha farklı olacaktı. İş işten geçmişti. Tüm bunları düşündükçe daha da sinirlendi.
Damarlarında gezen öfke onu bambaşka biri yapmıştı.
Çinli komutan dişlerini sıktı.
“Sen kendini ne sanıyorsun , Kime güveniyorsun ? Benim için böcekten farkınız yok sizin. Ve
ben böcekleri sadece ezerim.”
Cafer bu engamenin arasında onu gördü. Dedesini. Cansız bedeninin bir özgürlük timsali gibi
duruşunu. Kanlar içinde ak yüzü. “Şerefsizler!” diye haykırdı.

Senin olanlardan haberin yok
sanırım.”
“Yok, hayırdır, kötü bir şey yoktur inşallah?”
“Çok kötü bir şey oldu, babamı kaybettik.” İrem duydukları karşısında beyninden vurulmuşa döndü.
“Ne zaman, nasıl? Ben daha yeni geldim, gelince de
annemle babam uyumuşlardı, bir şey duymadım.”
“Konuşmaya daldık, şu haydutları unuttuk. Polis
yolda geliyor, onlar gelene kadar seni evine götüreyim.”
“Tamam olur. Çok üzüldüm, baban çok iyi biriydi,
bunu beraber atlatacağız.”
“Tamam önce seni evine bırakayım.” İrem’in evi uzak
değildi, beş altı sokak ötedeydi, onun için Ahmet’in
İrem’i evine bırakması uzun sürmedi. Evin önüne geldiklerinde İrem’le Ahmet kaybettikleri yıllara inat sımsıkı sarıldılar.
“Ben yanındayım her zaman, bunu unutma, beraber
atlatacağız.” İrem, Ahmet’i sevdiğini söylememek için
kendini zor tutuyordu, Ahmet ise ağlamamak için kendini zor tutuyordu.
“İyi ki buradasın İrem.”
“Ben hep burada olacağım.” deyip eve gitti

Ebeveynlerinin kavgasına sahit olan çocukların beyin grafigiyle savaşa maruz kalmış çocukların beyin grafigi aynıymış ne acı demi anne baba denen kişiler size bu durumu maruz bırakıyor bir yanda savaş görmüş çocuklar ama siz savaşın en ufak bir anına şahit olmamışken anne baba dediğiniz kişiler Size bu travmaları bırakıyor keşke herkes Ebeveyn olmasa

Ucuz ne kaldıki diyorlar herşeye zam geldi diyolar insanlık kaldı bir ucuz diğer herşey zamlandı

Filmlerde ve dizilerde veya kitaplar da gördüğümüz o aşk malesef gerçek hayatta bulmak baya zor hele çoğu kişi sadakatsizliğin özentiligin kitabını yapmışken dillerde seviyorum diyip aslinda menfaatler seviliyorken aşıklar bir süre sonra birbirine doyuyorken aşk öldü kimse farkına bile varmadı

Ömer baba da zalimlere kafa tutarak mertçe gitmişti ölüme. Askerler Ömer babanın cesedini
arabanın arkasına atmış, kitapla bayrağı da yanına fırlatmıştı. Tabii ki cesedini görmeye bile
tahammülleri yoktu. Cesur olsalardı ölü bedenine bir şarjör mermi sıkmazlar, güçsüzleri
ezmezlerdi ama bunlar hiç Cesur değiller aksine korkaklıklarını zalimlikleri ile bastırmaya
çalışan aciz insanlardı. Ömer Baba’nın yaptıklarından sonra halk sokağa dökülmüştü.
Askerlerin elinde joplar, gazlar Uygur Türklerinin ise yalnızca koca yürekleri vardı.
Askerler göz yaşartıcı gazlarla joplarla halka müdahale ediyordu. Uygur Türkleri ise
“Kahrolsun Çin” sloganlarıyla askerlere karşılık veriyorlardı. Türkler mertti. Kadına çocuğa el
kaldırmazlar, güçsüzleri ezmezlerdi ama Çinliler öyle değildi. Çok kalabalık ve çok kalleş,
acımasız, insafın zerresi bulunmuyordu.
Halk yıllardan beri ezan sesine hasret kaldıklarının farkına varmıştı. Öyle ki ses semada
yükseldiğinde kalplerinde ferdasız bir titreme , huzur peyda etmişti. Cesaretleri geri gelmişti.
Hatta bazıları ezan sesini duyunca “Kurtulduk işgalden kurtulduk” diye sevinmişlerdi ama
maalesef öyle olmamıştı. Ömer Baba; uyuyan, korkmuş, yıldırılmış olan bu halkı uyandırmak
için şehadete yürümüştü. Elinden geleni yapan Ömer Baba’nın istedikleri olacak mıydı? Halk
küllerinden yeniden doğup mücadele edecek miydi yoksa yine boyun eğip sadece bir
kurtarıcı mı bekleyeceklerdi

İrem, Ahmet’in karşısında olduğuna inanamıyordu,
belli etmemeye çalışıyordu ama onu hâlâ çok seviyordu.
Yıllar geçmesine rağmen hâlâ onu unutamamıştı, sık sık
rüyalarına bile girmişti İrem’in. Kalbi küt küt atıyordu,
kalp atışlarını kendisi bile duyabiliyordu.
“Ee cimcime, anlat bakalım, bu haydutlar ne istiyorlardı senden?”
“İçim sıkıldı, bir hava alayım dedim sonra bunlar takıldı peşime, para istiyorlardı. Sen gelmeseydin sanırım
beni gasp edip öldürürlerdi.”
“Tam zamanında yetişmişim o zaman.”
“Evet sen küçükken de böyle kahramanlıklar yapardın, cimcime diyerek de beni sinir ederdin, hâlâ unutmamışsın cimcime kelimesini…”

Bao yutkundu ve sordu.
“Ne oluyor lan burada? daha gün ağarmadan bu kargaşa da nedir ?”
Askerlerden biri cesaretini toplayıp konuştu. “şu pis ihtiyar sabah gizlice bu yıkılmış camiye
gelip Ezan okudu Üstelik bizlere de hakaret etti hem de bir elinde Kur'an diğer elinde Doğu
Türkistan bayrağıyla” diye cevap verdi.
Bao duydukları karşısında daha da öfkelendi.
“Sersem onu görüyoruz. Söylediklerini ben de duydum. Bu pis ihtiyar bu haltları yerken Siz
ne halt ediyordunuz?”
asker cevap vermek için cesaretini topladığı sırada komutan öfkesini ondan çıkarıp sağlam
bir tokat indirdi suratına.
“ Sus ulan sus! Bu rezilliğe bir de açıklama yapmaya çalışıyorsun.”
Öfkesi her saniye büyüyen komutanı Yerde yatan Ömer babanın ellerinde Duran bayrak ve
kur'an-ı Kerim daha da sinirlendi.
“ Lan ben size evleri tek tek arayacaksınız Kuranları, bayrakları Ayrıca Türklük ile alakalı ne
varsa toplayacaksınız demedim mi ?”
Askerler “topladık komutanım” deyince komutan daha da çıldırarak “Lan ahmak herifler
topladınız madem şu Karşımda duran pis ihtiyarın ellerindeki Kur'an ve bayrak ne ?”
Komutan Türk bayrağından Kur'an-ı Kerim’den ve ezandan Ayrıca Türklerin hepsinden
nefret ederdi. Elinde olsa bu Uygur Türklerinin hepsini yer yüzünden silecekti ama böylesi
daha iyiydi. Kadınlara istedikleri gibi sahip oluyor erkeklere, çocuklara istediğini
yapabiliyordu. Tabii ki bu da kalleş komutana bayağı bayağı zevk veriyordu. Kadın, çoluk
çocuk, yaşlı demeden insafsızlar en ağır Eziyetler yapıyorlardı.
“ Ahmaklar şu cesedi alın, bayrakla kitabı da alın. Şimdi gidin aramadık ev, uç köşe
bırakmayın bir daha Türk bayrağı ve Kur'an görmek istemiyorum.”
Askerler Ömer babanın cansız bedenini ve kitapla bayrağı da alıp arabaya koydular. Ömer
babanın vücudu delik deşikti. Yüzünde çok güzel ve belirgin tebessüm vardı . me Ölüme
gülerek gitmişti ve bundan güzel ölüm var mıydı ki ? Mertçe zalime karşı koyarak kafa
tutarak gidiyorsun, değil delik deşik Paramparça olsan bile böyle güzel ölüm yoktu .
Ömer baba da zalimlere kafa tutarak mertçe gitmişti ölüme.

Okadar saçma şeyler oluyoduki mağazadaki bir kasiyer saatlerce ayakta duruyor saçma bir sistemin kurbanı oluyodu yada ehliyet sınavında çok saçma bişeyden geçemiyordu nolurdu o kasiyer saatlerce ayakda durmasa biraz otursa yada ne olurdu o ehliyette ki kursiyer saçma bişeyden kalmasa ama olması imkansız dı çünkü burası saçmalıklar ülkesiydi welcome Türkiye

Ahmet hızlı ve çevikti, dövüş sanatını babasından
öğrenmişti. Karşısında silahla duran hayduta eğilerek karşılık verdi, elini tutup diz kapağına bir tane
tekme attı, silahı alıp haydutu diğerlerinin üzerine fırlattı. Diğer üç haydut ne oluyor diye şaşkınlık
içindeyken hızlı bir şekilde üç tanesinin karın boşluğuna tekme attı, o üç haydut da acı içinde
kıvranırken dört tanesi de yere serildi. Yere serilen haydutların silahlarını alan Ahmet, dördünü de
bağladı. Ahmet, kıza baktı; kız bayağı korkmuştu, titriyordu. Kızı karanlıkta tam seçememişti ama zorla
da olsa tanıdı, İrem’di bu kız, hatta ta kendisiydi; ortaokula kadar beraber okumuşlardı sonra yolları
ayrılmıştı, o farklı bir liseye, Ahmet farklı bir liseye gitmişti.
Zaman ne acımasızdı.

Çok geçmeden askerlerin insafsız ve acımasız kalleş komutanı Bao da gelmişti. Kendisi çok zalim ve en ufak bir merhamet dahi bulunmayan bir komutandı. Uzun boyu ve korkutucu cüssesi ile arabadan inip kendinden emin bir şekilde askerlerin yanına doğru geldi. insafsız ve merhametsizliği sanki yüzüne vurmuş gibi yüzü de Esmer, somurtkan, sert bir ifadeye sahipti. Omuzları geniş, kolları ise hafiften kalındı. Sayısız Uygur Türk’üne işkence ederken öldürmüş ve kaç tane kadına acımadan tecavüz etmişti.

En iyi aşk kirletilmemiş aşktır yani ulaşılmamış aşktır

Şimdiye kadar nerede mazlum, çaresiz görse hep
yardım eder, asla kaçmazdı, babasından da öyle öğrenmişti; bu gece de kaçmayacaktı kaçmadı da

Ben seni izlerken, sen başkasına dalıyordun; gün öyle bitip gidiyordu.”