Bir kadın yeterince severse bir erkeği değiştirebilir:' Bu inanış öyle güçlü, öyle yaygındır ki bireysel ve toplu ruhsal­lığımızın içine işlemiştir. Bir insanı sevgimizin gücüyle değiştirip iyileştirebileceğimize, hatta kadınsak bunun görevimiz olduğuna dair üstü kapalı kültürel varsayım, gündelik söylem ve davranış­larımıza tekrar tekrar yansır.

Aşırı seven bir kadın gizliden gizliye, "Bana ihtiyaç duyuyor musun?" diye sorar.

Onun partneri olmayı kabul eden erkek ise nasıl bir cevap verirse versin aslında sessizce şunu sorgular: "Benimle ilgilenip sorunlarımı çözecek misin?

bir erkeğin bir kadından cinsel olarak etkilenmesi için sık­lıkla ondan güçlü olduğunu hissetmesi gerekir.

Senelere yayılan yakın ilişki­ lerimizde acıyı tercih etmemiz gerektiğini öğrenmişizdir. Eski mücadelelerimize tekrar tekrar girme ihtiyacımızdan vazgeçmeyi öğrenmediğimiz sürece de daha sağlıklı ve sevecen bir erkeğin hayatımızda önemli bir yer teşkil etmesi mümkün değildir.

Bizi yıkıcı bir dansın acı verici adımlarını atmaya iten partnerimizden neden vazgeçemeyiz?
Temel ilke şöyle özetlene­bilir: Bize kötü gelen bir ilişkiyi sonlandırmamız ne kadar zorsa, o ilişkide çocukluk mücadelelerimizden o kadar çok unsur vardır. Aşırı sevdiğinizde aslında çocukluğunuzdaki korku, öfke, hüsran ve acınızın üstesinden gelmeye çalışıyorsunuzdur, dolayısıyla iliş­kiyi bitirmek, o ana dek size yapılmış her türlü yanlışı düzeltebi­leceğiniz ve huzura kavuşabileceğiniz çok kıymetli bir fırsattan vazgeçmek gibi görünür. Bu bilinçdışı ruhsal temeller, çektirdiği acıya rağmen o erkekle beraber olma itkinizi açıklanabilir kılmakla birlikte, bilinçli dene­yiminizin yoğunluğunu izah etmekte yetersiz kalırlar.

kendisine ihtiyaç duyulmasına ihtiyaç duyan kadın ile kendi sorumluluğunu üstle­necek bir kadın bulmaya çalışan erkek arasında nasıl bir kimya oluşur?

Bildiğimiz dans adımlarını atma­mıza alan açan partnerlere özel bir aidiyet hissi geliştirir, onlarla bir ilişkiyi yürütmek için çabalarız. Davranış kalıpları yapboz parçaları gibi birbirini tamamlayan kadın ile erkeğin bir araya gelmesiyle ortaya çıkan gizemli aşinalık hissi kadar çekici bir uyum yoktur.

Önemli olan, part­nerimizin anne veya babamıza benzemesi değil, onunla beraber olduğumuzda, büyürken tecrübe ettiğimiz hisleri ve yaşadığımız zorlukları yeniden var edebilmemiz; fazlasıyla aşina olduğumuz ortamı yeniden yaratıp, deneyimli olduğumuz hamleleri tekrarla­yabilmemizdir. Çoğumuz için aşk budur. Aşina olduğumuz ham­leleri yapıp aşina olduğumuz duyguları yaşayabildiğimiz biriyle mükemmel bir "uyum,, yakaladığımızı düşünerek yerimizi bul­duğumuzu hisseder, rahat ederiz. Bu hamleler hiçbir zaman işe yaramamış ve söz konusu duygular hep huzursuzluk vermiş olsa da bunlardan daha iyisini bilmeyiz.

Popüler şarkılardan operaya, klasik edebiyattan aşk romanlarına, pembe dizilerden sanatsal film ve tiyatro oyunlarına kadar birçok eserde karşılığını bulmayan, olgunlaşamayan aşk ilişkileri çekici kılınıp yüceltiliyor. Bu kültür unsurlarının benimsetmeye çalıştığı anlayışa göre aşkın derinliği çektirdiği acıyla ölçülür ve gerçekten acı çeken, gerçekten sevmektedir. Bir şarkıcı, çok acı çektiği halde sevgilisinden vazgeçemediğine dair hüzünlü bir şarkı mırıldansa, yalnızca bu bakış açısına tekrar tekrar maruz kalmanın etkisiyle bile bir yanımız şarkıcının ifade ettiği hissin doğrusu olduğunu kabullenir. Acı çekmenin aşkın doğal bir parçası olduğuna inanır ve aşk uğruna acı çekmeyi olumlu bir özellik olarak görürüz.

Şu an kimseyle beraber değilim. Hala daha bir erkekle sağlıklı bir ilişkiye giremeyecek kadar sorunlu olduğumun bilincindeyim. Şimdi arayışa girersem yine Gary gibi birine denk geleceğime şüp­he yok. Dolayısıyla hayatımda ilk kez, başkalarını değiştirmeye çalışmaktansa kendimi bir proje olarak ele alıyorum:

Ebeveynimizle özünde besleyici, sevgi, ilgi, onay ve desteğin uygun şekilde dışavuruldu­ğu bir ilişki kurduysak, yetişkinliğimizde de benzer bir güveni ve sıcaklığı veren, kendimize olumlu bakmamızı sağlayan kişilerin yanında kendimizi rahat hissederiz. Hatta manipülasyon ve eleş­tirileriyle kendimizi kötü hissetmemize neden olan insanlardan kaçınırız zira tavırları caydırıcı gelir.Diğer yandan ebeveynimiz bizimle sürekli eleştirel, hasmane, zalimce, manipülatif, buyurgan, bağımlı ya da uygunsuz tavırlar­la ilişki kuruyorsa, yetişkinliğimizde tavırları ve davranışları bel­li belirsiz de olsa benzer tonları taşıyan kişilerin "doğru" insan olduğunu düşünürüz. Önceki sağlıksız ilişki kalıplarını tekrar edebileceğimiz kişilerle beraber olur, daha iyi, daha nazik ya da başka açılardan daha sağlıklı bireylerin yanında kendimizi hu­zursuz hissederiz. Sağlıklı ilişki kurabilen insanlardan sıkıldığımı­zı düşünebiliriz çünkü birilerini mutlu etmek, esirgenen şefkate veya onaya erişmek için onları değiştirme mücadelesinden yoksun kalmışızdır.

Geçmişinin getirdiği bir diğer alışkanlığı da çabalayarak sevgiyi elde edemedikçe daha fazla çabalamasıydı.

... onun beni bırakıp gi­deceği endişesini taşıyordum ve bunun olmaması için onu mutlu etmek için tüm gücümle çabalıyordum. Çocukken yaptığım her şeyi tekrar ediyordum: çok çalışmak, iyi olmak, kendim için hiçbir şey istememek ve bir başkasının sorumluluğunu üstlenmek.

"Kendimi feda etmek, alıştığım bir davranış kalıbı olduğundan, biri bana ihtiyaç duymuyorken ya da acı çekmiyorken kim oldu­ğuma dair bir fikrim yoktu:

Bir çatışma sonrasındaki çok yoğun ve coşkulu sevişmelerde iki etken vardır: Birincisi, bahsettiğimiz üzere, gerginliğin boşaltımıdır, diğeri ise kavgayla tehlikeye dü­şen ilişkiyi kurtarmak için seksin "işe yaraması"na yönelik aşırı yatırımda bulunulmasıdır. Çiftin bu şartlar altında haz ve tatmin veren bir cinsellik deneyimleyebilmesi ilişkiyi bütünüyle tasdik eder gibidir: "Ne kadar yakınız baksana, birbirimize karşı ne kadar sevgi doluyuz, birbirimizi ne kadar da güzel hissettirebiliyoruz. Biz gerçekten birbirimize aitiz:

Aşkımıza bir inanırsa, hakiki kendiliğine kavuşup bi­zim istediğimiz ve ihtiyacımız olan kişiye dönüşebileceğini sanırız.

Onun duygusal açıdan erişilemezliğini, öfkesini, depresyonunu, ilgisizliğini, şiddetini, yalanlarını veya bağımlılığını geçmişte yeterince sevgi görememesinin işaretleri olarak değerlen­ diririz. Hatalarına, zaaflarına, hatta hastalıklarına karşı aşkımızı ortaya koyarız. Aşkımızın gücüyle onu kurtarmaya kararlıyızdır.

Aşırı seven kadınlar beraber oldukları erkeğin daha önce ailesi, eski eşi ya da kız arkadaşları tarafından gerçekten sevilmediğine inanırlar. Onu hasarlı görürüz ve biz onunla tanışmadan çok önce bile hayatında eksik olan şey­leri tamamlayacağımızı düşünürüz.

Aşırı seven kadın olumsuz özellikler ile davranışlara alışkın­dır ve tüm gücüyle bu gerçeği değiştirmeye çalışmadığı sürece bunlarla daha rahat bir yaşam sürdürür.

İlişkiyi devam ettirmek için manevra ve manipülasyonlara ihtiyaç duymuyor­sa, o erkekle ilişki kurmakta, kendini rahat ve mutlu hissetmekte zorlanıyordu. Heyecan ve acıya, mücadele ve buna bağlı zafer veya yenilgilere alıştığı için, bu güçlü bileşenlerin bulunmadığı iletişim biçimleri önem arz edemeyecek kadar yavan, aynı zamanda da rahatsız edici oluyordu.

aşırı seven bütün kadınlarda olduğu gibi ilişki kurmaktan anladığı şey, yalın bir şekilde yanındaki kişinin varlığından hoşnut olmak değil, mücadele için yanıp tutuşmaktan ibaretti.