Şu an kimseyle beraber değilim. Hala daha bir erkekle sağlıklı bir ilişkiye giremeyecek kadar sorunlu olduğumun bilincindeyim. Şimdi arayışa girersem yine Gary gibi birine denk geleceğime şüp­he yok. Dolayısıyla hayatımda ilk kez, başkalarını değiştirmeye çalışmaktansa kendimi bir proje olarak ele alıyorum:

Ebeveynimizle özünde besleyici, sevgi, ilgi, onay ve desteğin uygun şekilde dışavuruldu­ğu bir ilişki kurduysak, yetişkinliğimizde de benzer bir güveni ve sıcaklığı veren, kendimize olumlu bakmamızı sağlayan kişilerin yanında kendimizi rahat hissederiz. Hatta manipülasyon ve eleş­tirileriyle kendimizi kötü hissetmemize neden olan insanlardan kaçınırız zira tavırları caydırıcı gelir.Diğer yandan ebeveynimiz bizimle sürekli eleştirel, hasmane, zalimce, manipülatif, buyurgan, bağımlı ya da uygunsuz tavırlar­la ilişki kuruyorsa, yetişkinliğimizde tavırları ve davranışları bel­li belirsiz de olsa benzer tonları taşıyan kişilerin "doğru" insan olduğunu düşünürüz. Önceki sağlıksız ilişki kalıplarını tekrar edebileceğimiz kişilerle beraber olur, daha iyi, daha nazik ya da başka açılardan daha sağlıklı bireylerin yanında kendimizi hu­zursuz hissederiz. Sağlıklı ilişki kurabilen insanlardan sıkıldığımı­zı düşünebiliriz çünkü birilerini mutlu etmek, esirgenen şefkate veya onaya erişmek için onları değiştirme mücadelesinden yoksun kalmışızdır.

Geçmişinin getirdiği bir diğer alışkanlığı da çabalayarak sevgiyi elde edemedikçe daha fazla çabalamasıydı.

... onun beni bırakıp gi­deceği endişesini taşıyordum ve bunun olmaması için onu mutlu etmek için tüm gücümle çabalıyordum. Çocukken yaptığım her şeyi tekrar ediyordum: çok çalışmak, iyi olmak, kendim için hiçbir şey istememek ve bir başkasının sorumluluğunu üstlenmek.

"Kendimi feda etmek, alıştığım bir davranış kalıbı olduğundan, biri bana ihtiyaç duymuyorken ya da acı çekmiyorken kim oldu­ğuma dair bir fikrim yoktu:

Bir çatışma sonrasındaki çok yoğun ve coşkulu sevişmelerde iki etken vardır: Birincisi, bahsettiğimiz üzere, gerginliğin boşaltımıdır, diğeri ise kavgayla tehlikeye dü­şen ilişkiyi kurtarmak için seksin "işe yaraması"na yönelik aşırı yatırımda bulunulmasıdır. Çiftin bu şartlar altında haz ve tatmin veren bir cinsellik deneyimleyebilmesi ilişkiyi bütünüyle tasdik eder gibidir: "Ne kadar yakınız baksana, birbirimize karşı ne kadar sevgi doluyuz, birbirimizi ne kadar da güzel hissettirebiliyoruz. Biz gerçekten birbirimize aitiz:

Aşkımıza bir inanırsa, hakiki kendiliğine kavuşup bi­zim istediğimiz ve ihtiyacımız olan kişiye dönüşebileceğini sanırız.

Onun duygusal açıdan erişilemezliğini, öfkesini, depresyonunu, ilgisizliğini, şiddetini, yalanlarını veya bağımlılığını geçmişte yeterince sevgi görememesinin işaretleri olarak değerlen­ diririz. Hatalarına, zaaflarına, hatta hastalıklarına karşı aşkımızı ortaya koyarız. Aşkımızın gücüyle onu kurtarmaya kararlıyızdır.

Aşırı seven kadınlar beraber oldukları erkeğin daha önce ailesi, eski eşi ya da kız arkadaşları tarafından gerçekten sevilmediğine inanırlar. Onu hasarlı görürüz ve biz onunla tanışmadan çok önce bile hayatında eksik olan şey­leri tamamlayacağımızı düşünürüz.

Aşırı seven kadın olumsuz özellikler ile davranışlara alışkın­dır ve tüm gücüyle bu gerçeği değiştirmeye çalışmadığı sürece bunlarla daha rahat bir yaşam sürdürür.

İlişkiyi devam ettirmek için manevra ve manipülasyonlara ihtiyaç duymuyor­sa, o erkekle ilişki kurmakta, kendini rahat ve mutlu hissetmekte zorlanıyordu. Heyecan ve acıya, mücadele ve buna bağlı zafer veya yenilgilere alıştığı için, bu güçlü bileşenlerin bulunmadığı iletişim biçimleri önem arz edemeyecek kadar yavan, aynı zamanda da rahatsız edici oluyordu.

aşırı seven bütün kadınlarda olduğu gibi ilişki kurmaktan anladığı şey, yalın bir şekilde yanındaki kişinin varlığından hoşnut olmak değil, mücadele için yanıp tutuşmaktan ibaretti.

Can sıkıntısı, aşırı seven kadınların "iyi" bir erkekle karşılaştıklarında sıkça hissettikleri bir duygudur: Mutluluktan havalara uçmazlar, havai fişekler patlamaz ya da içleri kıpır kıpır olmaz. Heyecanın yokluğunda huzursuz, hırçın ve garip hissederler; can sıkıntısı adı altında bir rahatsızlık deneyimlerler.

Sizinle ilgilenen kibar, istikrarlı, güvenilir erkekleri çekici bul­muyorsunuz. Böyle "iyi" erkeklerden sıkılıyorsunuz. Tutarsız davranan erkekleri ilginç, güvenilmez erkekleri mücade­leye değer, öngörülemeyen davranışları olanları romantik, olgun­laşamamış erkekleri alımlı, huysuzları ruh hali değişken olanları ise gizemli buluruz.

Başkasının neler hissettiğini sezebiliyor ve neye ihtiyaç duyduk­ larını ya da ne yapmaları gerektiğini çözebiliyorken kendi duygu­ larımızdan bihaberizdir ve hayatımızdaki rahatsız edici unsurlar hakkında mantıklı karar veremeyiz. Çoğu zaman kim olduğumuzu bile bilmeyiz

Çözülmesi gereken sorunları olan insanlardan etkilenerek ya da karmaşık, belirsiz ve duygusal açıdan acı verici durumların ağına düşerek kendinize karşı sorumluluklanmza odaklanmaktan kaçıyorsunuz.

Sevdiğimiz erkeklere takıntımızı hissettiğimiz acı, boşluk, korku ve kızgınlıklardan kaçınmak için kullanırız. İlişkilerimiz, tek başımızayken hissedebileceklerimizden uzak durmak için başvur­duğumuz maddelere dönüşür.

Aşırı sevdiğimizde, mutsuzluğumuza ya da tatminsizliğimize se­bep olan adamın ileride değişebileceğine, hatta bizim yardımı­mızla kesinlikle değişeceğine inandığımız bir düşlem dünyasında yaşarız.

Herkese karşı güçlü durup yardımsever olarak, başkalarının merhametine kalmanın yarattığı panikten kendimizi korumaya çabalarız. Güvende olduğumuzu ve kontrolü elimizde tuttuğumuzu hissetmek için yardım edebileceğimiz insanların ya­nında olmaya ihtiyaç duyarız.

Çocukluğunuzda kendinizi emniyette hissetmediğiniz için yetişkinliğinizde partnerlerinizi ve ilişkilerinizi tüm gücünüzle kontrol etme ihtiyacı duyuyorsunuz,insanların ve olayları kontrol etme çabanızı "yardımcı olma" maskesi ardına gizliyorsunuz.

...işlevsiz ailelerden gelenlerimizin sorumsuz, çocuksu davranan ve zayıf ebeveynleri olmuştur. Böyle bir ortamda, vaktinden evvel büyüyüp, yetişkin kimliğinin getirdiği yükümlülüklere hazır olma­dan sahte-yetişkinlere dönüşürüz. Ancak aynı zamanda ailelerimiz ve başkaları tarafından bize teslim edilen bu güç hoşumuza da gitmiştir. Yetişkin olduğumuzda ise ilişkilerimizin devamhlığını sağlamanın bizim görevimiz olduğuna inanırız ve genellikle so­rumsuz, suçlayıcı, böylece her şeyin gerçekten bizim kontrolü­müzde olduğu hissine katkıda bulunan partnerler buluruz. Yükü sırtlanmakta birer uzmanızdır.