... yaptıklarımız işe yaramayınca ve mutlu ola­madığımızda yeterince çaba sarf etmediğimizi düşünürüz. Partne­rimizin davranışlarındaki her küçük farklılığı, onun değişmekte olabileceğine yorarız. Yarınımızın bugünden daha farklı olacağı umuduna tutunarak yaşarız. Onun değişmesini beklemek.

... aslında kendi sorunları ve meşgaleleri nedeniyle bizim ihtiyaçla­rımızı karşılayamayan insanların sevgi, ilgi ve onayını kazanmak için yeterince iyi, sevgi dolu, layık, yardımsever ve yeterince zeki olmaya çalıştığımız mücadele sürecini bizim için yeniden ürete­bilecek erkekleri çekici buluruz.

Geçmişteki mücadeleniz annenizle, babanızla ya da ikisiyle birden olmuş olabilir ama o dönemde yanlış, yetersiz ya da acı verici şey her neyse, bugün de onu düzeltmeye çalışıyorsunuz. Bu noktada, hayatınızda sağlıksız ve kendinizi yıpratmanıza neden olan bir süreç işlediği belirginleşmeye başlıyor. Bütün ilgi­mizi, şefkatimizi ve anlayışımızı, ihtiyaçlarımızı karşılama potan­siyeli taşıyan sağlıklı erkeklere göstersek sorun olmazdı. Ancak biz ihtiyacımızı karşılayabilecek sağlıklı erkeklerden etkilenmiyo­ruz. Onlar bize sıkıcı görünüyorlar.

Ebeveyninizi istediğiniz gibi şefkatli, sevgi dolu bakımveren­lere dönüştüremediğiniz için, benzer şekilde, duygusal anlamda ulaşılmaz erkeklerle derinden bağ kurarak sevginizle onları de­ğiştirmeye çalışıyorsunuz.

Hissettiğimiz çekimin temelinde sevilme ve yardım bulma arzumuz olduğunu görebilirsek, en çekici bulduğumuz erkeklerin muhtaç durumda olmalarına daha iyi anlam verebiliriz. İlgimizi çeken erkeklerin beş parasız ya da hasta olmaları ge­rekmiyor. Başkalarıyla bağ kuramayan; soğuk ve şefkatsiz; inatçı ve bencil; somurtkan veya melankolik erkekleri de çekici bulabiliriz. Belki biraz yabani ve sorumsuz ya da bağlanmaktan ve sadakatten uzak biri de olabilir. Bize daha önce kimseyi sevemediğini de söy­leyebilir. Kendi geçmişimize bağlı olarak farklı türden muhtaçlık­lara karşılık veririz ama karşımızdakinin hayatını düzeltmek için yardımımıza, şefkatimize ve aklımıza ihtiyaç duyduğuna kesinlikle inanarak illa ki bir karşılık veririz.

... işlevsiz ailelerden gelen kadınlar (ve gözlemlerime göre özellikle de alkolik ailelerden gelenler) çoğun­lukla hemşire, danışman, terapist ya da sosyal görevli olarak yar­dım ve hizmet sunabilecekleri mesleklerde çalışırlar. Muhtaçlar ilgimizi çeker, kendi acımızı dindirmek için onlarınkiyle şefkat­le özdeşim kurar, o acılarını dindirmeye çalışırız.

hayatında kaybettiği bir şeyi, araması en kolay olan fakat aslında ·bulma umudu olmayan bir yerde arıyordu çünkü aşırı seven bir kadındı.

anne ya da babamıza duyduğumuz sevgi ve ih­tiyaç karşılıksız kaldıysa, yetişkinliğimizde genellikle ona benzer bir ya da daha fazla insanla ilişki kurup bu sevilme mücadelesini "ka­zanmaya" çabalarız.

Çocukluk dönemi deneyimlerimiz acı vericiyse onlar üzerin­ de hakimiyet kurabilme dürtüsüyle hayatımız boyunca farkında olmadan benzer durumlar yaratmaya çalışırız.

Babası yedi yıl önce ölmüştü ama hayatındaki en önemli erkek hala oydu. Bir bakıma hayatındaki tek erkek de oydu çünkü çekici bulduğu erkeklerle ilişkilerinde aslında babasıyla bağlantı kuru­yor, kendi sorunları sebebiyle ona sevgi gösterememiş bu adamın ilgisini kazanmak için durmaksızın çabalıyordu.

Bir zamanlar ona kendini harika hissettiren ve gelecek vaat eden şeyi ayakta tutma çabasıyla erkeğe körü körüne bağlanıyor; daha fazla ilgi, güven ve sevgi ararken daha da azını buluyordu. Artan ihtiyaçları sebebiyle, durum ne kadar kötüleşirse ilişkiyi sonlandırması da o kadar zorlaşıyordu. Partnerini bir türlü terk edemiyordu.

Aç insan, yoksul müşteri demek­tir." Ümitsizce aşka, onay görmeye aç ama reddedilmeye -bunun reddedilme olduğunu fark etmese de- alışkın...

Kendimizi suçlayarak, nerede hata yaptığımızı bulabileceğimiz, bunu düzel­ tebileceğimiz, böylece durumu kontrol edip acıyı durdurabilece­ ğimiz umuduna tutunuruz.

Duygusal açıdan acı verici bir olay yaşayıp kendimizi bunun bizim hatamız olduğuna inandırdığımızda, aslında durumun kontrolümüz altında olduğuna inanıyoruz demektir: Biz değişir­sek acı da son bulacaktır. Aşırı seven kadınların kendini suçlama mekanizmasının ardında sıklıkla bu dinamik görülür.

Hiçbir kadın şans eseri aşırı sevmez. Böyle bir toplumda veya ailede dişi olarak büyümek öngörülebilir kalıplara girmemize se­bep olabilir.

Duygularımızın rehberliğine güvenmeyiz. Daha sağlıklı ve dengeli geçmişlere sahip insanların doğal olarak kaçındığı tehlike, entrika, trajedi ve zor­luklar bize çekici gelir. Bu çekimle daha da zarar görürüz çünkü bizi çeken şeyler aslında büyürken yaşadıklarımızın bir kopyasıdır. Aynı acıları sil baştan yaşarız.

Bir kadının diğer kadınların hayatındaki acıya sempati ve anla­yışla yaklaşabilirken kendi içindeki acılara kör kalabilmesi hayatın ironisidir.

Victim of love,
I see a broken heart.
You've got your story to tell.
Victim of love;
lt's such an easy part
And you know how to play it so well .
...
I think you know what I mean.
You're walking the wire of pain and desire,
Looking for love in between:
-Eagles, "Victim of Love

Bir erkeğe takıntı (obsesyon) geliştirmişseniz bu takıntının özünde aşk yerine "korku" olduğunu belki de fark etmişsinizdir. Böyle sevdiğimizde aslında korku dolu oluruz; yalnızlık korku­su, sevilmeye ve değer verilmeye layık bulunmama korkusu, gör­mezden gelinme, terk edilme, mahvedilme korkusu. Takıntımız haline gelen bu erkeğin, korkularımızla baş edebileceğini umarak ona sevgimizi veririz. Ancak korkularımızla birlikte takıntımız da derinleştikçe, geri almak üzere verdiğimiz sevgi hayatlarımızı yönlendiren güç haline gelir. Taktiğimiz işe yaramadığı için daha çok çabalar, daha da çok severiz. Aşırı severiz

Yarattığı tatminsizlik ve acıya rağmen "aşırı sevmek" o kadar çok kadının başından geçen bir deneyimdir ki tüm yakın ilişkilerin böyle olması gerektiğine inanır hale geliriz. Çoğumuz en az bir defa birilerini aşırı sevmişizdir ve bu hepimizin tekrar tekrar karşılaştığı bir konu olmuştur.